new photo

غربت

زیارت قبول

رویاهایت را باور دارم

آیا یاری ات می کند

که بدانی

تا چه مایه به تو ایمان دارم؟

وقتی دشواری پیش می آید

به خاطر آور

به خاطر آور که کسی را داری

که هماره در کنار توست

پا به پایت گام بر می دارد

خواه برنده باشی یا بازنده

خواه شاد باشی یا غمین

آن قدر باورت دارم که روز آفتابی فردا را

باورت دارم ...

شری کارمون

دوستت دارم عزیزم

 

وقتی که هیچ نگاهی  زخم منو نمیدید،تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید. وقتی تو گیر دار حادثه کم آوردم،وقتی که با هر نفس رو دست شب می مردم،قلب تو منجی این زخمی در به در شد. شب به شب  گریه هام تو دست تو  سحر شد. از نفس افتادم و با تو نفس گرفتم،با تو غرورمو از جاده ها پس گرفتم، یادم نمیره خوبم! مرهم زخمم شدی،یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی.نیستی ولی باز توی که دردمو میدونی هر جا باشی بدون تو خاطرم میمونی

دلتنگتم عزیزم

 

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني .

 

صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

 

. شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين .

 

ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني .

 

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم .

 

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي رانی .

 

 تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند .

 

 به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني .

 

 دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل .

 

درون سينه ام آري تو آن  موج هراساني .

 

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن .

 

 چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي دانی

 

همه دلواپسی من واسه دوریه نگاته 

                                  این همه هق هق و ناله از نبودن چشاته              

 میدونم دلت همین جاست پیش یاد و خاطراتت

                                  لحظه ی غروب خورشید لای برگای کتابت                   

 وقتی یاد تو می افتم دلم از غصه می گیره    

                                   که چرا تنها نشستی پیش تنهاییت دوباره                   

 صدای پاهات میاد باز توی ذهن کوچه ی غم

                                   اما این فقط یه رویاست که میشینه توی قلبم              

 دیگه دلواپسی بسه دیگه چاره ای ندارم

                                    دیگه باورم شده رفتن تو از تو خیالم                          

 می مونم تنهای تنها دوباره با خاطراتت 

                                    توی ظلم شب میشینم زیر رگبار نگاهت                      

 می دونم همیشه هستی در نهایت یه رویا

                                    می دونم پیشم می مونی حتی با یک دله تنها

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا وگل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه ي عشق گذران است

تو كه امروزنگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا گه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن...

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي

من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم

همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم؟...

من صبورم اما ........

بخدا دست خودم نیست اگر می رنجم

یااگر شادی زیبایی ترا به غم غربت چشمان خودم می بندم .............

من صبورم اما ...........

اینقدر باهمه ی عاشقیم محزونم

وبه یاد همه ی خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده به غم مغمومم

من صبورم اما ...........

بی دلیل ازقفس کهنه شب می ترسم

بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب وچراغی که

ترا از شب متروک دلم دور

کند می ترسم

من صبورم اما .............

آه این بغض گران صبرنمی داند چیست

دلم برات تنگ شده

چقدردلم برایت تنگ شده

انقدر که فقط نام زیبای تودران جای می گیرد

عزیز من ، قلب من

ای کاش می شد اشکهای طوفانی ام

را قطره قطره جمع کرد

تا تو در دریای غم الود ان غروب چشمانم را

نظاره کنی

ای کاش می شد فقط یکبار فریاد بزنم

دوستت دارم

و تو صدایم را می شنیدی

نمی دانم چطور،کجا وچگونه باید به تو برسم

ای کاش بجای عکس زیبایت

وجود نازنینت پیش رویم بود

و حرف های نا گفته ام را می شنیدی

به راستی که تو اولین عشق راستینم هستی

شاید در گذشته هرگز

این چنین عاشق نشده بودم

اما حال خوب می دانم که فقط با شنیدن نام زیبایت

چشمانم بی اختیار می بارد

ای امید اخرینم

بدان که هر روز هر ساعت و هر لحظه

به درگاه افریدگار تو دعا می کنم

تا فقط یکباربتوانم

چشمانم را زندانی نگاهت کنم

جانی دارم و آن را فدایت میکنم

جانی دارم وآن را فدایت میکنم

جانی دارم و آن را فدایت می کنم

اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم

خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی

من ولی از جمله خوبان جدایت میکنم

تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی

بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

چشمان من غریق اشک هجران تو شد

با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

بهر چشمان تو باختم زندگی را نازنینا

بازهم هر لحظه و هر دم دعایت می کنم

 

نگار

آید آن روز که بینم ماه روی آن نگار؟

 

پای بسته ، دل شکسته ، من نشسته، او سوار

 

آید آن روزی که بر چشمم نهد پا از لگام؟

 

دست من بگرفته و با خود برد آن شه سوار

 

آید آن روزی که بزداید ز دل زنگار جهل؟

 

دشت افکارم زداید از در و دای و حصار

 

آید آن روزی که صد بوسه به دستانش زنم؟

 

بر سرم دستی کشد از روی لطف آن گلعزار

 

آید آن روزی که شیدا را غلام خود کند؟

 

در رکاب یار ، شیدا جان کند قربان یار

با تو

زچشمت اگر چه که دورم هنوز

پر از اوج عشق و غرورم هنوز

اگر غصه بارید از ماه و سال

به یاد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا

دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد

پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختی نبود

گذشتم ولی غرق نورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت

پر از نغمه پاک شورم هنوز

قبول است عمر خوشی ها کم است...

ولی با توام پس صبورم هنوز

 

عشق

 عشق يعني زنـــــــــدگي ٬ يعني نفس

     عشق يعني گل ٬ نه خاشاك و نه خس


     عشق يعني عطــــــــــــــر دل را داشتن

     شاخه اي گل در گلستــــــــــان كاشتن


      عشق يعني بوسه بر لطف و صفــــــــا

      مهر و يكرنگي ٬ رفيقي با وفـــــــــــــــا


       عشق يعني يك نگـــــاه و صد هــــــوا

       چنگ و ساز و تار٬ هــــــمراه نــــــــــوا


       عشق يعني چــــــــهره در لب داشتن

       عشوه را ديــــــدن ٬ همي تب داشتن


        عشق يعني شـــــــبنمي بر روي گل

        راهي از ايــن دل بر آن ســـينه چو پل


         عشق يعني دوستي با قلب پــــــاک

         چشـــــمه آبي نهـادن روي خــــــــاک


          عشق يعني بلبلـــي دور از قفــــس

          عشق يعني دوستت دارم و بــــــس

سفر

سفر

خدا حفظت کنه ميري سفر الهي آمين
در اين سفر نبيني تو خطر الهي آمين
خدا يارو نگهدارت باشه الهي آمين
تا برگردي پيشم بار دگر الهي آمين
آمين آمين الهي آمين

تو که ميري سفر تنها ميشم من
اسير غصه و غهما ميشم من
تا برگردي تو باز در انتظارم
با عشقت روز و شب را ميشمارم

خدا حفظت کنه ميري سفر الهي آمين
در اين سفر نبيني تو خطر الهي آمين
خدا يارو نگهدارت باشه الهي آمين
تا برگردي پيشم بار دگر الهي آمين
آمين آمين الهي آمين

تقدیم به همونی که خودش میدونه

ای کاش

هم نفس

---

 بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم          به غنچه های محبت بهار هم باشیم

         آزمودم زندگی دشت غم است          شادیش اندوه و عیشش ماتم است

در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش       یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش

بمیرم من واسه اون دلشکسته         که چون من خیری از دنیا ندیده

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست      کارم از گریه گذشته به خودم میخندم
...................................................

 

وطنم ای پاره ی طنم

وطنم......

وطنم......

نمی دانم به جرم چیدن کدامین سیب سرخ.......

از بهشت وجودت رانده شده ام؟........

و طنم،گر چه از تو تنها نامی شنیده ام........

ولی عطر وجودت با بند بند وجودم در آمیخته.......

وطنم،روزی به سویت خواهم آمد.....

با کوله ای پر از درد و رنج......

با زخم های ناسوری که غربت بر پیکر نیمه جانم به یادگار نهاده.......

آری روزی باز خواهم گشت......

تا رنجنامه ی قطور غربتم برای همیشه به پایان رسد.......

پس آغوش بگشا ای وطن......

و مرا همچون مادر جدا مانده از فرزند در آغوش گیر......

و بر زخم های عریان جسم و روحم مرهم باش......

آری روزی باز خواهم گشت......

و پروانه صفت بر گرد کعبه وجودت صد بار طواف خواهم کرد......

و بر بلندای، بیکران بامداد پر مهرت......

عظمت خورشید نقاشی می کنم.......

تا مرهمی باشد از صداقت و لبخند........

بر کهنه زخم های مظلوم پیکرت.......

آری روزی باز خواهم گشت......

و تیرگی ها را از وجودت پاک خواهم کرد......

وبه جای آن،خواهم نوشت.......

روشنایی،عشق،امید......

آری روزی باز خواهم گشت........

و با هم خورشید را بوسه خواهیم زد......

و بر آن خواهیم نوشت......

ما آمده ایم،تا تو را میان فرزندان آدم قسمت کنیم......

تا هر چه تاریکی است،روشن......

هر چه تلخی است، شیرین......

هر چه جدایی است،وصل....

و همه ی رنگ ها بی رنگ شوند.......

تا فرزندانمان فارغ از هر رنگ......

طعم شیرین زندگی در بهشت وطن را بچشند........

و آن گاه دوباره متولد خواهم شد......

و این بار زندگی زیباست.......

آری روزی به سویت خواهم آمد ای وطنم .......

خدايا بشكن اين آيينه هارا

كه من از ديدن آيينه سيرم

مرا روي خوشي از زندگي نيست

ولي از زنده ماندن ناگزيرم

ازآنروزي كه دانستم سخن چيست

همه گفتند :اين دختر چه زشت است

كدامين مرد اورا مي پسندد

دريغا دختري بي سرنوشت است

چودر آيينه بينم روي خودرا

درآيد از درم غم با سپاهي

سه روزي نصيبم كردي اما

نبخشيدي مرا چشم سياهي

به هرجا پا نهم از شومي بخت

نگاه دلنوازي سوي من نيست

از اين دلها كه بخشيدي بمردم

يكي در حلقه ي گيسوي من نيست

مرا دل هست اما دلبري نيست

تنم دادي ولي جانم ندادي

بمن حال پريشان دادي اما

سرزلف پريشانم ندادي

به هرجا ماهرويان رخ نمودند

نبردم توشه اي جز شرمساري

خزيدم گوشه اي سر در گريبان

به درگاه تو ناليدم بزاري

چو رخ پوشم ز بزم خوبرويان

همه گويند او مردم گريز است

نميدانند،زين دردگرانبار

فضاي سينه ي من ناله خيز است

به هرجا همگنانم حلقه بستند

نگينش دختري نازآفرين بود

زشرم روي نازيبا در آن جمع

سرمن لحظه ها بر آستين بود

چومادربيندم درخلوت غم

زراه مهرباني مينوازد

ولي چشم غم آلودش گواهست

كه دراندوه دختر ميگدازد

ببام آفرينش جغد كورم كه در ويرانه هم نا آشنايم

نه آهنگي مرا تا نغمه خوانم

نه روشن ديده اي تا پرگشايم

خدايا بشكن اين آيينه هارا

كه من از ديدن آيينه سيرم

مرا روي خوشي از زندگي نيست

ولي از زنده ماندن ناگزيرم

خداوندا!خطا گفتم ببخشاي

تو برمن سينه اي بي كينه دادي

مرا همراه رويي ناخوشايند

دلي روشنتر از آيينه دادي

مرا صورت پرستان خواردارند

ولي سيرت پرستان ميستايند

به بزم پاكجانان چون نهم پاي

در دل برويم ميگشايند

ميان سيرت و صورت خدايا

دل زيبا به از رخسار زيباست

بپاس سيرت زيبا كريما

دلم برزشتي صورت شكيباست

جدید جدید

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!